Ευαγγελία
Είσαι όπως λέει το όνομά σου
Ο άγγελος της χαρμόσυνης είδησης
Της πρωτόφαντης ανέλπιστης απροσδόκητης
Θαμμένης στα βάθη της ιστορίας
Από καιρό πολύ χαμένης ανακάλυψης
Του εαυτού
Και είσαι ακόμα
Ο τοξότης που μια μέρα φωτεινή της άνοιξης
Χτυπά ένα στόχο μακρινό
(Το βέλος του περνά πάνω από τα λιβάδια και τα δάση
Και ταξιδεύει με της θάλασσας τις αύρες
Βρίσκει το δρόμο του μέσα από ομίχλες
Κουρέλια κι αραχνιασμένα σπίτια)
Αλλά και νύχτα σκοτεινή με την ίδια ευθυβολία σημαδεύει
Τον αφανέρωτο στόχο μέσα στου ωκεανού την πιο βαθιά σπηλιά
Εκεί που είναι τόσο λιγοστό το φως
Και τα κοράλλια μοιάζουν μαύρα
Αλλά και μεσημέρι στου καλοκαιριού τη λάμψη
Που όλα τα ξεθωριάζει και τα λιώνει
Θα ρίξει το μικρό χρυσό του βέλος
Τόσο λεπτό σαν τη χορδή της λύρας
Που ’παιζε ο Αρίωνας στου καραβιού την πλώρη
Πριν καβαλήσει το δελφίνι που τον έσωσε.
Ασπασία Λαμπρινίδου
Φιλόλογος

"Οτι και να πω είναι λίγο για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για την αγάπη, το κουράγιο, τη δύναμη & τόσα ακόμα που χρόνια μου προσφέρεις... Τα βήματα της ζωής μου με οδήγησαν σε σένα & μέσα από τη δική σου καθοδήγηση κατάφερα σήμερα να μπορώ να γνωρίζω κομμάτια του αληθινού εαυτού μου αισθανόμενη έτσι ολοένα & πιο δυνατή !

\Οδηγός μου σε αυτή τη ζωή, στήριγμά μου σε κάθε δύσκολη στιγμή μου !

Το έργο που επιτελείς ιδιαίτερα σημαντικό για εμάς που σε έχουμε κοντά μας ! Σ΄ ευχαριστώ για όλα μέσα από την καρδιά μου ! Τις ευχές μου για ότι καλύτερο σε κάθε τομέα της ζωής σου ! "

Θέλω να ξέρεις πως εννοώ κάθε μου λέξη. Πως αισθάνομαι πως είσαι ένας από τους οδηγούς μου εκείνους, που όπως μου έχεις πει, έχει στο πλάι του ο καθένας μας !

Αισθάνομαι τυχερή που μπορώ να σε βλέπω, να σου μιλάω, να ξέρω πως με ακούς & να μου δίνεις κάθε φορά τις τόσο εύστοχες συμβουλές σου ! Αν & κάποιες φορές έχω υπάρξει ανεπίδεκτη μαθήσεως μην ανησυχείς ! Καταχωρούνται τα πάντα στον σκληρό & όταν χρειάζεται μπαίνουν σε επεξεργασία ! Φιλάκια !

Νεκταρία Καλούδη 
Συμβασιούχος υπάλληλος

Η Ευαγγελία Παπαδοπούλου, ήρθε στη ζωή μου την περίοδο εκείνη που η καρδιά μου, η ψυχή μου, το είναι μου ολόκληρο πονούσαν βαθύτατα, εξ αιτίας της απώλειας ενός μέλους της οικογένειάς μας.

Ο βαθύς, ολοκληρωτικός πόνος, η απαξίωση του εαυτού μου, το πάγωμα των συναισθημάτων μου, η μη έκφραση κανενός συναισθήματος, επηρέασαν εμένα, το σύζυγό μου, το γιό μου, τις αδελφές μου, την ευρύτερη οικογένεια και τους φίλους μου, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αργότερα, μέσα από μια σειρά συμπτώσεων, ζήτησα την βοήθεια της Ευαγγελίας.

Με βοήθησε να αντιμετωπίσω και να εκφράσω τα συναισθήματά μου. Μου δίδαξε τη θεωρία και τη γνώση της ζωής, τον τρόπο να ανακαλύψω, να διεκδικήσω τη δύναμή μου και τις ικανότητές μου. Με την ευγένεια και την τρυφερότητα του λόγου της και της έκφρασής της, με τις πολύτιμες γνώσεις της, την μεταδοτικότητά της, το χαμόγελό της, την πίστη της σε εμένα ότι θα τα καταφέρω, με την βαθιά της αγάπη και τη θετική της ενέργεια, ένιωσα, σιγά σιγά, βήμα βήμα, να πλημμυρίζει η καρδιά μου με ανακούφιση, έμαθα να εφαρμόζω με υπομονή και επιμονή, την αγάπη, τη συγχώρεση και την αποδοχή στη ζωή μου, σε όλες τις σχέσεις μου και σε όλα τα γεγονότα.

΄Εμαθα να δουλεύω με τον εαυτό μου και πλέον βιώνω την ισορροπία στη ζωή μου, την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση, την αγάπη και την αποδοχή για τον εαυτό μου και τους άλλους ανθρώπους, για όλους και όλα όσα υπάρχουν. Αγαπημένη μου Ευαγγελία, δασκάλα της ψυχής μου, σε ευχαριστώ.

 Αναστασία Δέδε 
Ρεφλεξολόγος

Κάνοντας τον απολογισμό της φετινής χρονιάς, τρεις ημέρες πριν την έναρξη της νέας χρονιάς, βρέθηκα να πίνω καφέ μόνη μου στη θάλασσα, να διακόπτω το τρέξιμο της δουλειάς και ν’ αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου για ν’ απολαύσω τη γαλήνη και την ησυχία της παραλίας. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν πως, πριν από ένα χρόνο και κάτι, περίπου, που ξεκίνησα ψυχοθεραπεία με την Ευαγγελία όλα αυτά για μένα ήταν άγνωστα, αφού ζούσα σ’ έναν κυκεώνα (πρέπει-δεν πρέπει, λάθος-σωστό, εμείς-οι άλλοι, τι θα πει ο κόσμος-να πετύχω να μη λένε ότι δεν τα κατάφερα).

Έμαθα να σέβομαι τον εαυτό μου, να μου αφιερώνω χρόνο, να μπορώ να μένω μόνη μου χωρίς να δυσανασχετώ και να διαπιστώνω, με μεγάλη ανακούφιση, πώς κάτι τόσο απλό, είχε γίνει τόσο πολύπλοκο. Στην παραλία, λοιπόν, παρατήρησα τον κόσμο γύρω μου, γιατί ήταν κι άλλος κόσμος μόνος. Κι όμως ανά δυο λεπτά χρησιμοποιούσαν το κινητό τους για να επικοινωνήσουν. Μάλιστα, ένας κύριος, σε κάποιο τηλεφώνημά του, είπε πως ήταν με παρέα, αν και ήταν μόνος…

Εδώ λοιπόν, σ’ αυτή την παραλία, αυτή την τόσο ηλιόλουστη μέρα, που μπορώ να ανασάνω χωρίς δυσφορία, που μπορώ να αφουγκράζομαι αυτά που μου συμβαίνουν χωρίς να φοβάμαι, που αγκαλιάζω τον εαυτό μου με αγάπη χωρίς να τον κατακρίνω, δεσμεύομαι και ευχαριστώ την Ευαγγελία, που μου έδωσε την καθοδήγηση και τη βοήθεια, ν’ ανακαλύπτω σιγά-σιγά το μεγαλείο της ζωής, ένα ταξίδι που βρίσκεται ακόμη στην αρχή κι έχει τόσα πολλά να μου διδάξει…

Αν με ρώταγε κάποιος ποιο είναι το πιο ωραίο δώρο που έχω πάρει, θα έλεγα ότι, το πιο ωραίο δώρο το έκανα εγώ στον εαυτό μου και είναι η ψυχοθεραπεία.

Ευχαριστώ Ευαγγελία.

Αννέτα Τσάμη
Ελεύθερη Επαγγελματίας